DE LUCHT IN DE SPIEGEL

… onder een mantel van licht wordt de etherische vorm van je maagdelijke lichaam getekend,
en de lucht, geketend aan je gewaad,
geeft zich over in de spiegel van je schaduw;

… hoe vaak heb je me viooltjes gegeven in de kou
en regen in mijn tuinen vol oranjebloesem,
hoe vaak heb je gehuild in mijn bloed,
wachtend om mijn hart aan te raken;

… niets is intiemer geweest dan de aanraking van je vleugel,
je pure schoonheid, trillend in het profiel
van een zuiverste regendruppel;

… zal ik ooit de stralende volheid bezitten
die jij in mijn hart brengt…?

Mijn liefste,
misschien zal deze ervaring uitbarsten in niets groter wonder dan
het simpelweg beleven van de ongelooflijke emotie van dit immense en diepgaande moment.

*** Antonio Justel
https://antoniojustel.com