MIDDERNACHT

…terwijl de nacht en de maan over land en zee vliegen,
over de wegen, de begraafplaatsen, over de nabijgelegen bergen
en de brandende stad,
huil ik;

…na lang te hebben gekeken – mijn ogen uitgeput tegen de hemel –
na een tijdje de dood te hebben gedeeld met hen die huilen,
met hen die het leven vasthouden als een herfstadem voor het raam,
na een tijdje, zeg ik, begrijp ik in vergelijking mijn ongegronde tranen,
de omvang en diepte van mijn kracht en de goden op mijn bedroefde botten;

…want de nacht is niettemin mooi als een bloeiende tamarinde,
en enthousiast en sereen als een zeilboot die alle open havens binnenvaart
van mijn adem;

…ik wist niet dat mijn ogen zoveel maanvlekken bevatten
noch zoveel zwaluwen die de zon verbergen; ik wist niet dat deze nacht zou komen
me van alle tijden zou achtervolgen, niet alleen met verlatenheid,
maar met de onuitsprekelijke wijn van deze intense en ware vreugde;

…de stadslichten flikkeren en raken me,
de zee en de tijd raken me, dit moment raakt me,
dat mijn ogen grijpen en vasthouden;

…alsof er niets gebeurt in het hart van de nacht;

alsof gewonde en gebroken botten zoals de mijne er niet in trillen.

***
Antonio Justel
https://antoniojustel.com
[Verkrijgbaar: “All the Fires” - Casa del Libro en Amazon: https://amzn.eu/d/1vWd028]
***